Τρίτη, 8 Απριλίου 2014

Μείνε δυνατός....

Χάθηκα!Ναι, πάλι χάθηκα, σε καταστάσεις που σε ξεπερνούν...
..κι όμως, η ζωή σε καλεί να ξεπεράσεις τον εαυτό σου..γιατί η ζωή συνεχίζεται κι εσύ επιβάλλεται να σηκωθείς όρθιος και να μείνεις δυνατός,  γι΄αυτούς  που αγαπάς και σε χρειάζονται, για να συνεχίσουν ....
..και μια ιστορία...

ΤΟ ΠΟΛΥΤΙΜΟ ΔΩΡΟ.
Όταν ο Θεός ολοκλήρωσε τη δημιουργία του ήταν τόσο ικανοποιημένος από αυτά που είχε φτιάξει, ώστε θέλησε να κάνει ένα τελευταίο δώρο στα πλάσματά του, το δώρο του θανάτου, για να μπορούν κάποιες στιγμές να αναπαύονται και να  βρίσκονται κοντά του.
Στην αρχή λοιπόν, έδωσε το θάνατο στα βουνά. Όταν όμως πέθανε το πρώτο βουνό, τα υπόλοιπα άρχισαν να θρηνούν τόσο δυνατά, που τίποτα δεν μπορούσε να σταθεί όρθιο πάνω στη γη.
Πήρε τότε το δώρο του θανάτου από τα βουνά και το έδωσε στα ποτάμια.
Όταν όμως πέθανε το πρώτο ποτάμι, ο θρήνος των υπολοίπων ήταν τόσο μεγάλος, που τη βουή τους δεν μπορούσε να την αντέξει κανένα πλάσμα.
Πήρε ξανά ο Θεός το δώρο του θανάτου από τα ποτάμια και τα έδωσε στις θάλασσες και στις λίμνες.
Όταν πέθανε η πρώτη λίμνη όμως, οι υπόλοιπες στέρεψαν και οι θάλασσες φούσκωσαν και ξεχείλισαν.
Στη συνέχεια, έδωσε το δώρο του στα σύννεφα, αλλά και πάλι, όταν πέθανε το πρώτο σύννεφο, η βροχή από το κλάμα των άλλων σύννεφων ήταν τόση πολλή, που κόντεψε να πλημμυρίσει όλη τη γη.
Αφού δοκίμασε με όλα τα δημιουργήματά του, στο τέλος, έφτασε και στον άνθρωπο.
‘Όταν πέθανε ο πρώτος άνθρωπος, ο Θεός διαπίστωσε ότι οι άλλοι άνθρωποι θρηνούσαν αλλά άντεχαν.. συνέχιζαν τη ζωή τους και μετά από καιρό, μπορούσαν και πάλι να χαμογελούν.
Ικανοποιημένος από την εξέλιξη αυτή, χάρισε για πάντα το δώρο του θανάτου στον άνθρωπο, μιας και ήταν εκείνος που το άξιζε πραγματικά.
Και από τότε, ο άνθρωπος κέρδισε τη δυνατότητα, να μπορεί να ξεκουράζεται κατά καιρούς στο μακρύ ταξίδι της εξέλιξής του.

 


Αφιερωμένο στον καλύτερο φίλο - αδελφό, που έφυγε τόσο ξαφνικά.... 

Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014

Δέκα πέντε συν ένας μπλόγκερς -Μια ιστορία αγάπης


Δέκα πέντε συν ένας μπλόγκερς -Μια ιστορία αγάπης...άυτό το τίτλο έδωσε η @iris  ή αλλιώς  @ριστέα,από το blog Η Ζωή είναι ωραία 
Την ιστορία ξεκίνησε ο Πέτρος ο Ακυβέρνητος και με την συνδρομή και τον συντονισμό της Αριστέας σιγά - σιγά μαζευτήκαμε 15+1 για να δώσουμε συνέχεια στην ιστορία αγάπης. Μέχρι σήμερα έχουν γράψει οι περισσότεροι μπλόγκερς και οι ανατροπές διαδέχονται η μια την άλλη.Κάποιοι προτιμούν τους ήρωες μαζί, κάποιοι τους βάζουν εμπόδια και δημιουργούν ενδιαφέρουσες ανατροπές.Όλοι όμως έχουν γράψει με την ψυχή τους.
Οι συγγραφείς και τα μπλογκς που θα βρείτε τις συνέχειες, είναι οι παρακάτω:


Μια συνάντηση, Πέτρος, Ακυβέρνητος
Ακολουθώντας το ένστικτο, @ριστέα, Η Ζωή είναι ωραία
Ακατανίκητη έλξη , Χριστινάκι (Βutterfly)
Η παρεξήγησηΚατερίνα Βαλσαμίδη από το Άποψη Τέχνης
Χάθηκαν όλα; Έλενα Λ. από το Μια καλημέρα
Η συμφιλίωση , Κική από το ΕΚΦΡΑΣΟΥ
ΠεπρωμένοΧριστίνα από το Dear e-diary
Η λύτρωσηΚλαυδία, η άστεγη (θα φιλοξενηθεί από την Petra)
Καφενείο "Ο Παράδεισος" Μαρία Κανελλάκη, στο Απάγκιο της
Μια ανάσα ελπίδας, Έλλη γνωστή κι ως Funkey Monkey
Η απουσίαΜαρία στο mytripsonblog (me maria)
Η απόφασηΚατερίνα Βερίγκα από το Positive Thinking Greece
Στην κόψη του ξυραφιού, Μαριλένα από το marilenaspotofart

και ναι, ήρθε και η δική μου σειρά....παρακαλώ, την επιείκεια σας.   

Ο φύλακας άγγελος


“Θα διώξω το  φόβο» είπε στο είδωλο της στον καθρέπτη με αποφασιστικότητα- «θα τον διώξω, πως μπήκε μέσα μου? Ποια πόρτα της ψυχής μου άφησα ανοιχτή και του επέτρεψα να τρυπώσει?»
Έκλεισε την πόρτα του δωματίου της με θόρυβο…
«Δεν θα ζήσω με παραισθήσεις, θέλω την πραγματική ευτυχία της αληθινής ζωής.»
Κατεβαίνοντας τη σκάλα αναρωτιόταν μήπως τελικά ο φόβος της ήταν η δέσμευση και οι αναπόφευκτες αλλαγές, που έφερνε στη ζωή της?
- «Υπομονή και επιμονή» έλεγε από μέσα του ο Στέλιος και συνέχισε να χτυπά την πόρτα. «Θα κάτσω εδώ μέχρι να ανοίξει» σκέφθηκε. «Θα χαλαρώσω και  θα περιμένω. Όλα τα άντεξα μέχρι τώρα με υπομονή και ακόμα εδώ, είμαι ακόμα ζωντανός» και έβγαλε από τη τσέπη το κινητό του, για να την καλέσει.
- «Θα της δώσω το χρόνο να σκεφθεί και να χαλαρώσει. Όχι δεν θα χάσω τον έλεγχο του εαυτού μου, χάνοντας την υπομονή μου. Έχουμε και οι δυο δικαίωμα σε μια ευτυχισμένη ζωή. Άλλωστε όλα τα έχω δει στα μάτια της,  τα έχω νιώσει στο τρόπο που με αγκαλιάζει, στον τρόπο που μου αφήνεται. Τι στα κομμάτια με έπιασε κι εμένα? Δεν μπορεί…με αγαπάει…ότι κι αν γίνει τελικά, αυτά που έχω νιώσει , δεν μπορώ να τα ξεχάσω…και τότε άνοιξε η πόρτα….
        Η εικόνα της τον ξάφνιασε: αναμαλλιασμένη, με πρησμένο πρόσωπο από το κλάμα, τα ρούχα της τσαλακωμένα, μαρτυρούσαν πως είχε ξαπλώσει με αυτά….μα πάλι στα μάτια της, τα ζεστά μάτια της….χάδι και αποφασιστικότητα μαζί.
- Εκείνη έκανε απαλά στην άκρη της πόρτας και τον άφησε να περάσει στο εσωτερικό του σπιτιού της,
- Ο Στέλιος κάθισε στον καναπέ και κάθε ίχνος έντασης και θυμού, είχε απλά σαν σαπουνόφουσκα σπάσει στον αέρα. Περίμενε, ήξερε, καταλάβαινε ότι εκείνη ήθελε να του μιλήσει και η καρδιά του χτύπαγε, λες κι ήθελε να βγει έξω από τη θέση  της …όμως όχι, τίποτα δεν θα την ρωτούσε, θα την άφηνε να μιλήσει και θα την άκουγε….
- «Σήμερα έζησα άλλον έναν εφιάλτη», άρχισε με απαλή φωνή εκείνη.. «άρχισε εκεί στο «καφενείο» μας. Ο φόβος και η αμφιβολία με τρέλαναν»,συνέχισε ανακατεύοντας τα μαλλιά της, λες για να ενισχύσει με τη κίνηση της αυτή, αυτό που είχε μόλις πει, ότι αισθάνθηκε. «Θα υπάρχει πάντα η Μαρίνα ανάμεσα μας και πως εγώ να την ανταγωνιστώ?» σκεφτόμουν. «Πως να ανταγωνιστώ, μια γυναίκα που θα υπάρχει πάντα μέσα σου και τίποτα, καμιά καθημερινότητα δεν μπορεί να την φθείρει?»
- « Για αυτό έφυγα σαν τρελή. Σε όλο το δρόμο έκλαιγα...ήρθα εδώ και τηλεφώνησα στον Άλκη & του είπα ότι δεν θα ξαναπάω για δουλειά. Είχα σκεφθεί, το πρωί να φύγω. Έχω μαζέψει  κάποιες οικονομίες που θα με έφθαναν για λίγο καιρό. Θα πήγαινα στο Βόλο, στη ξαδέλφη μου, σίγουρα θα με φιλοξενούσε για όσο χρειαζόταν. 
- «Είχα καθίσει στο κρεβάτι και έκλαιγα – έκλαιγα, μέχρι που με πήρε ο ύπνος… ταραγμένος, παράξενος ύπνος και όλο μια επαναλαμβανόμενη εικόνα: ένα ζευγάρι να κάνει έρωτα, όχι δεν είμαστε εμείς, ήταν  ο Άλκης  και ξαφνικά στο γύρισμα της γυναίκας, το πρόσωπο της Μαρίνα σου. Μέσα σε αυτή τη κατάσταση μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, η φωνή σου να φωνάζει το δικό μου όνομα και όχι της Μαρίνας. Δεν ήξερα προς στιγμή τι ζούσα στην πραγματικότητα και τι στον ύπνο μου.
- Η επιμονή σου να φωνάζεις, με ξύπνησε οριστικά. Η αλήθεια, η πραγματικότητα ήταν εδώ, η φωνή σου, και οι ανασφάλειες μου εκεί, στον ύπνο μου. Η γλυκιά σου Μαρίνα ακόμα και στο όνειρο μου έδωσε την απάντηση: Ανασφάλειες,
- Εδώ, τώρα, σήμερα και για όσο και οι δυο μας το θέλουμε είμαστε «εμείς».

- Ξέρω ότι με αγαπάς όπως είμαι σίγουρη, ξέρεις πως σε αγαπάω πολύ. Όχι δεν είμαι απλά ερωτευμένη μαζί σου, είναι τόσο βαθύ αυτό που αισθάνομαι για σένα κι ας είναι τόσο μικρό το διάστημα που είμαστε μαζί…»
- Δεν άντεχε να την βλέπει να παραληρεί άλλο. Του ήταν αρκετό αυτό που του είπε, του ήταν αρκετό ότι είχε προλάβει. Πόσο χαζός σκέφθηκε, αλλά όχι τώρα αυτό..
- «Κορίτσι μου», της είπε, «όχι, μέχρι τώρα δεν μας ήρθαν εύκολα. Όμως ότι βρεθήκαμε είναι ένα δώρο ζωής, ένα δώρο που οφείλουμε να σεβαστούμε και χαίρομαι που καταλαβαίνεις πόσο βαθιά είναι τα συναισθήματα μου.
- Η Μαρίνα είναι ο φύλακας άγγελος μας. Εκείνη άπλωσε τα φτερά της και μας έφερε κοντά. Εκείνη ενημέρωσε τον πατέρα μου, ότι ήρθε η ώρα να αποχωρήσει από τον πόνο, ήρεμος και ήσυχος πια, ότι είμαι καλά, πολύ καλά και είμαι εκεί που πρέπει να είμαι, εννοώντας εσένα. Η πραγματικότητα είμαστε εμείς, εμείς που είμαστε εδώ! "
Σηκώθηκε και την έσφιξε στην αγκαλιά του. "Σίγουρα θα φύγεις από δω, της είπε μισογελώντας, οπότε καλά έκανες και παραιτήθηκες από τη δουλειά.. μόνο που μάλλον, δεν θα πας στο Βόλο. Θέλεις να έρθεις μαζί μου στο νησί? Θέλεις να ξεκινήσουμε μαζί μια κοινή ζωή?
- Έχω σκεφθεί ακόμα κι τι θα ήθελα να κάνουμε.. Σκεφτόμουν σήμερα να σου τα πω, πριν φύγεις έτσι όπως έφυγες. Θέλεις να στήσουμε το δικό μας καφενείο στο νησί? Μπορούμε ακόμα και το πάτωμα ασπρόμαυρη σκακιέρα να φτιάξουμε."
- Εκείνη τραβήχτηκε από την αγκαλιά του και στράφηκε προς το παράθυρο και το φως που έμπαινε μέσα στο δωμάτιο, μαγικό θαρρείς, με τα μόρια της σκόνης να χορεύουν και να διαλύονται, όπως ακριβώς τα σύννεφα που μόνοι τους αυτή τη φορά είχαν βάλει ανάμεσα τους.
- 'Η αγάπη νικάει τα πάντα,  χαρά μου, του είπε.. και εμείς έχουμε να κάνουμε ένα μεγάλο, πιστεύω, ταξίδι μαζί της, μέσα στην ευλογία της".
- 'Νιώθω ευγνωμοσύνη" του είπε και τώρα το βλέμμα της ήταν γελαστό και πειρακτικό συνάμα. "Έχεις όλο το χρόνο να μου πεις τι ακριβώς έχεις σκεφθεί να κάνουμε στο νησί, υπό έναν όρο όμως…"
- Ο Στέλιος περίμενε με κρατημένη την ανάσα…..του είπε ναι στο να φύγουν μαζί, αλλά? Τι όρο έβαζε, βρε Θεέ μου? Πάλι εμπόδια?
- "….με έναν όρο επαναλαμβάνω είπε εκείνη: το πάτωμα στο καφενείο μας δεν θα είναι σκακιέρα. Αρκετά πια οι ζωές και των δυο μας στο άσπρο – μαύρο…δεν μπορώ να πω, πιο πολύ στο μαύρο.. Το πάτωμα στο μαγαζί μας θα έχει χρώμα, πολύ χρώμα!!....όπως η ζωή, η αγάπη, η ευλογία  και η ευγνωμοσύνη"…και σήκωσε το βλέμμα της ψηλά, κλείνοντας το μάτι, στο φύλακα άγγελο τους.
- Ο Στέλιος………..

..συνεχίζεται...από την Κάτια από το Marilise2

......όπως καλά καταλάβατε η δική μου εκδοχή θέλει τους ήρωες, κατ΄αρχήν, του Πέτρου, να ζήσουν μια ιστορία αγάπης διαρκείας. Όποια όμως και αν είναι οι κατάληξη τους, χάρηκα πολύ αυτή τη συλλογικότητα, την όλη διαδικασία,απόλαυσα το κάθε τμήμα του έργου  μόνο του και όλο μαζί και ευχαριστώ πολύ που μου δόθηκε η ευκαιρία να συμμετέχω κι εγώ..15 ευχαριστώ ακόμα, από ένα για τον καθένα σας και λίγο παραπάνω στον Πέτρο που μας επέτρεψε να πειραματιστούμε με τις ζωές των ηρώων του και την Αριστέα για την αμέριστη συμπαράσταση, τον συντονισμό στην υλοποίηση του πονήματος.Φιλιά κι ένα όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλους σας.

Εικόνες με Σοφά Λόγια - Μια Κάθε Μέρα.

..και σε συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης....

Η εικόνα της ημέρας....


21η ΜΑΡΤΙΟΥ - Παγκόσμια Ημέρα Παιδιών με Σύνδρομο Down

Παιδιά με σύνδρομο Down μιλούν σε μια μέλλουσα μητέρα
Με αφορμή την παγκόσμια ημέρα για το σύνδρομο Down (21 Μαρτίου), η διαφημιστική εταιρεία Saatchi & Saatchi δημιούργησε ένα υπέροχο βίντεο στο οποίο παιδιά με Σύνδρομο Down μιλούν σε κάθε μέλλουσα μητέρα που πρόκειται να φέρει στον κόσμο ένα παιδί με σύνδρομο Down, δίνοντάς της μία καλύτερη εικόνα για το τι πρέπει να περιμένει. Τις χαρές αλλά και τις προκλήσεις...
Τα παιδιά απαντούν σε μία φοβισμένη μητέρα που έμαθε ότι το παιδί της θα γεννηθεί με σύνδρομο Down η οποία έστειλε email στον εθνικό οργανισμό της Ιταλίας για τα άτομα με σύνδρομο Down (CoorDown) και ρωτούσε: "Τι είδους ζωή θα έχει το παιδί μου;"

Μετάφραση
"Αγαπητή μελλούσα μαμά, μη φοβάσαι. Το παιδί σου θα μπορεί να κάνει πολλά πράγματα. Θα μπορεί να σε αγκαλιάζει. Θα μπορεί να τρέχει προς το μέρος σου. Θα μπορεί να μιλάει και να σου λέει ότι σε αγαπάει. Θα μπορεί να πηγαίνει στο σχολείο, όπως όλοι οι άνθρωποι. Θα μπορεί να διδαχθεί γραφή. Θα μπορεί να σου γράφει, όταν θα βρίσκεται μακριά σου, επειδή θα μπορεί να κάνει ταξίδια. Θα μπορεί να βοηθάει τον πατέρα του να επισκευάσει το ποδηλάτό του. Θα μπορεί να δουλεύει και να βγάζει χρήματα. Και με αυτά τα χρήματα θα μπορεί να σε βγάζει έξω για φαγητό ή θα νοικιάσει ένα διαμέρισμα και θα μείνει μόνος του εκεί. Μερικές φορές τα πράγματα θα είναι δύσκολα, πολύ δύσκολα. Σχεδόν αδύνατα. Αλλά έτσι δε συμβαίνει με όλες τις μητέρες;"
Πηγή: adweek.com
ΠΗΓΗ : http://www.mama365.gr/15254/15-paidia-me-syndromo-down-miloyn-se-mia-melloysa.html
Αν και όπως σας έχω ξαναπεί είμαι αντίθετη με τις καθιερωμένες Παγκόσμιες Ημέρες, υπάρχουν κάποιες ελάχιστες εξαιρέσεις που είναι ευτύχημα, ότι έχουν αφιερωθεί σε κάποιες ομάδες ανθρώπων.Απλά και μόνο για να ενημερώνονται περισσότεροι άνθρωποι και να καταρρίπτονται ταμπού, που ίσως οδηγούν σε κοινωνικό αποκλεισμό (ή κάποιες φορές δυστυχώς και σε ρατσισμό) των συγκεκριμένων ομάδων .Μι α όμορφη και γλυκιά ημέρα σε όλους σας.

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

Εικόνες με σοφά λόγια..

Καλημέρα, πέρα ως πέρα!!!!!

Εικόνες με σοφά λόγια...Μια κάθε μέρα!


Ταιριάζει κάτι καλύτερο, στην εποχή που διανύουμε? 
Λίγο αν κοιτάξεις γύρω σου στη φύση και με λίγη θετική σκέψη, νιώθεις πως πραγματικά:
"Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ" όπως είπε & ο Ντοστογιέφσκι.
Χαμογελάτε και να περάσετε μια όμορφη και δημιουργική μέρα! Φιλιά.

Τρίτη, 18 Μαρτίου 2014

Εικόνες με σοφά λόγια...Μια κάθε μέρα!

Καλημέρα!!
Σκέφθηκα να αναρτώ κάθε μέρα, εκτός άλλων θεμάτων, μια εικόνα με σοφά λόγια. 
Άλλες εικόνες είναι έτοιμες, τις οποίες έχω βρει από το διαδίκτυο και άλλες έχω φτιάξει εγώ.
Θα χαιρόμουν πολύ, αν θα καταθέτετε τις σκέψεις σας, σχετικά.

..και για σήμερα..

"Ο Κύριος μας, έγραψε την υπόσχεση για την Ανάσταση, όχι μόνο στις Γραφές, αλλά σε κάθε φύλλο την άνοιξη."
Μάρτιν Λούθερ.

Φιλιά σε όλους σας!

ΥΓ. Η έμπνευση μου ήρθε από την σχετική ιδέα της φίλης Βασιλικής, από το  http://basilikis-art.blogspot.com   και το "Quote of day Challenge".

Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2014

Η ροδιά.....Χαλίλ Γκιμπράν.

Καλημέρα, όλη μέρα, σε όλους & όλες σας.
Γέλια και χαρές να σας συνοδεύουν σήμερα..και αφήστε τους ανάδρομους πλανήτες να κάνουν την δουλειά τους...
Όλοι σας γνωρίζετε την αγάπη που έχω στον Χ.Γκιμπράν, αυτόν τον μεγάλο και απλό άνθρωπο της παγκόσμιας διανόησης.

Θα σας παραθέσω λοιπόν ένα αγαπημένο κείμενο του,για την συνειδητή επιλογή της ταπεινότητας & ενίοτε, της συνειδητής μοναχικότητας..βέβαια, ο καθένας μας, μπορεί να πάρει ένα διαφορετικό μήνυμα από το κείμενο.
Περιμένω τις απόψεις σας.
----------------------------------------------------------------------------------------
"Κάποτε, όταν ζούσα στην καρδιά μιας ροδιάς, άκουσα έναν σπόρο της να λέει: «Κάποια μέρα θα γίνω δέντρο, κι ο αγέρας θα τραγουδάει ανάμεσα στα κλώνια μου. Ο ήλιος θα χορεύει πάνω στα φύλλα μου και θα είμαι δυνατό δέντρο κι όμορφο, στις εποχές όλες μέσα».

Ύστερα μίλησε ένας άλλος σπόρος και είπε: «Όταν ήμουν νιος σαν κι εσένα, είχα κι εγώ τέτοιες απόψεις, μα τώρα που μπορώ να μετρώ και να ζυγίζω τα πράγματα, βλέπω ότι οι ελπίδες μου τρέφονταν του κάκου».
Κι ένας τρίτος σπόρος, μίλησε κι αυτός: «Δεν βλέπω τίποτα που να προμαντεύει, για μας, ένα τόσο μεγαλειώδες μέλλον».
Κι ένας τέταρτος είπε: «Όμως τι φενάκη θα ‘ταν η ζωή μας, χωρίς προοπτικές μεγαλοσύνης».
Είπε ένας πέμπτος: «Γιατί να διαφωνούμε για το τι θα γίνουμε, αφού το τι είμαστε δεν γροικάμε καν».
Μα ένας έκτος απάντησε: «Εκείνο που είμαστε, αυτό θα εξακολουθήσουμε να είμαστε».

Κι ένας έβδομος: «Έχω τόσο ξεκάθαρη ιδέα για το καθετί πως θα γίνει. Μα να μην μπορώ να την ντύσω με λέξεις!».
Κι ένας όγδοος μίλησε -κι ένατος και δέκατος- και σειρά από άλλους, και δεν μπορούσα να βγάλω άκρη πια, από τις φωνές τους.
Κι έτσι, την ίδια εκείνη μέρα, μετακόμισα στην καρδιά μιας κυδωνιάς, εκεί όπου οι σπόροι είναι λιγοστοί και δεν μιλάνε σχεδόν καθόλου."




Read more: http://enallaktikidrasi.com/2014/03/i-rodia-xalil-gimpran/#ixzz2vp9q8aMy