Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

Μια ιστορία αγάπης | 15+1 bloggers Το e-book!

Μια  ιδέα, ένας σπόρος που βλάστησε και κάρπισε.
O σπόρος : μια ιστορία που ξεκίνησε  ο Πέτρος ...
η ιδέα της Αριστέας [ http://princess-airis.blogspot.gr ], να συνεχίζαμε την ιστορία του Πέτρου[ http://akivernitos.blogspot.gr ] όσοι  επιθυμούσαμε …
ο καρπός: ένα ολοκληρωμένο αποτέλεσμα, μια ολοκληρωμένη ιστορία…
και τέλος, ένα ανέλπιστο αποτέλεσμα: ένα  βιβλίο σε ηλεκτρονική μορφή!!!
15 γυναίκες bloggers μαζευτήκαμε, για να συνεχίσουμε την ιστορία του Πέτρου και μέσα από μια άψογη συνεργασία και με την οργάνωση από την  Αριστέα, μέσα σε 25 μέρες, είχαμε το τελικό ολοκληρωμένο αποτέλεσμα, γράφοντας από ένα κεφάλαιο ο καθένας μας.
Τότε πήρε τη σκυτάλη η Χριστίνα μας[ http://butterfly-butterflysworld.blogspot.gr ]  και μέσω της συνεργασίας της με τον Γιάννη Φαρσάρη[ www.open-sesame.me ]   προτείνουν την δημιουργία ενός e-book με την ιστορία μας...εννοείται!!!...όλοι μας συμφωνήσαμε.
Τα παιδιά δούλεψαν πολύ, για τη συγκέντρωση του υλικού από τα 16 blogs, την επιμέλεια, την συγκέντρωση των βιογραφικών και γενικά όλων εκείνων των ενεργειών που πρέπει να γίνουν, για να πάρει ένα βιβλίο την τελική του μορφή.
& συγκεκριμένα  
Επιμέλεια έκδοσης: Γιάννης Φαρσάρης [ www.open-sesame.me ]
Εικόνα εξωφύλλου: Δον Ψυχώτης [ donpsychote.blogspot.gr ]
Σχεδιασμός εξωφύλλου: Λευτέρης Παναγουλόπουλος [ leftgraphic.gr ]

Ανάπτυξη Εφαρμογής Android: Αντώνης Πανώρης [ www.automon.gr ]
Ενσωμάτωση Κειμένων Εφαρμογής Android: Αλκμήνη Γιαμπανίδου

Έκδοση της ανοικτής βιβλιοθήκης OPENBOOK, με ελεύθερη διανομή


Συγγραφείς: 
Χριστίνα Αντωνίου [ http://dear-e-diary.blogspot.gr ]
Κατερίνα Βαλσαμίδη http://apopsitexnis.blogspot.gr ]
Κατερίνα Βερίγκα http://positive-thinking-greece.blogspot.gr ]
Γεωργία Μπούτβα [ http://armoniaart.blogspot.gr ]
Μαρία Κανελλάκη [ http://toapagio.blogspot.gr ]
Πέτρος Καρυτινός [ http://akivernitos.blogspot.gr ]
Αριστέα Κουτά [ http://princess-airis.blogspot.gr ]
Κική Κωνσταντίνου [ http://ekfrastite.blogspot.gr ]
Μαρία Κ. [ http://mytripssonblog.blogspot.gr ]
Χριστίνα Λέλη [ http://butterfly-butterflysworld.blogspot.gr ]
Έλενα Λουκοπούλου [ http://miakalimera.blogspot.gr ]
Κλαυδία Μάμαλη [ http://katoapotinakropoli.blogspot.gr ]
Κάτια Μαρκουίζου [ http://katitimou.blogspot.gr ]
Μαρία Νικολάου [ http://mia-matia-ston-ilio.blogspot.gr ]
Έλλη Οικονόμου [ http://funkymonkey-handmadecreations.blogspot.gr ]
Μαρία-Ελένη Φραγκιαδάκη [ http://marilenaspotofart.wordpress.com ]

Σήμερα πια , μετά από αυτή τη διαδρομή, έχουμε στα χέρια μας ή μάλλον στις οθόνες μας, το τελικό αποτέλεσμα και είναι χαρά μας να το μοιραστούμε μαζί σας
                   http://www.openbook.gr/2014/10/openbloggers.html

«Όρτσα τα πανιά» λοιπόν στο e- book μας!!!! Καλοτάξιδο και καλοδιάβαστο!!!
Ελπίζω να νιώσετε  κι εσείς,  διαβάζοντας το, όλα τα συναισθήματα που νιώσαμε κι εμείς μέσα από τη  δημιουργία του.

Προσωπικά θέλω να ευχαριστήσω όλους τους συνδημιουργούς σε όλα τα στάδια, που μου έδωσαν τη χαρά  να συμμετάσχω σε αυτό το ταξίδι , αν και τελείως άπειρη στην συγγραφή.

Πέμπτη, 2 Οκτωβρίου 2014

Το κλειδί της ευτυχίας..

Καλημέρα και καλό μήνα!
Μια μεγάλη αλήθεια.....
"...Δεν υπάρχει κλειδί για την ευτυχία, η πόρτα είναι πάντα ανοιχτή.........."
..να προσθέσω:..αρκεί εσύ να θέλεις να δεις την ανοιχτή πόρτα...

..και μια όμορφη ιδέα φθινοπωρινής διακόσμησης,για να δώσουμε λίγο χρώμα στις συννεφιασμένες μέρες..

Η ιδέα είναι από το Pinterest και βέβαια, τα χρώματα της σύνθεσης, θα τα διαλέξετε εσείς.
Να έχετε μια όμορφη Παρασκευή και ένα ακόμα καλύτερο Σαββατοκύριακο.

Τετάρτη, 6 Αυγούστου 2014

Τι μας ορίζει ως ανθρώπους?


Σε μια εποχή όπου η ομορφιά ορίζεται από τα υπερμοντέλα, η επιτυχία ορίζεται από τον πλούτο και η φήμη θεοποιείται στη βάση τού πόσοι σε “ακολουθούν” στα κοινωνικά μίντια, η Λίζι Βελάσκες θέτει το ερώτημα: “Τι μας ορίζει;” Έχοντας χαρακτηριστεί “η πιο άσχημη γυναίκα στον κόσμο” η Λίζι αποφάσισε να αντιστρέψει τα πράγματα και να δημιουργήσει τους δικούς της ορισμούς της ομορφιάς και της ευτυχίας.

http://youtu.be/3YpjdQT_4C0


Από τον Κοινωνιολόγο Γιώργο Βασιλορεΐζη,
Πηγή:http://enallaktikidrasi.com/


Υ.Γ: Η εξωτερική ομορφιά περνάει και χάνεται, αντίθετα η εσωτερική ομορφιά είναι  αυτή που μένει και ανάλογα τη στάση που θα κρατήσεις στη ζωή σου, μπορεί να γίνεται όλο και μεγαλύτερη και σε συνδυασμό με την αγάπη  για τον εαυτό σου και τους συνανθρώπους σου,  ν΄αγγίζει  και να διαμορφώνει  και τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων.
Από μένα συγχαρητήρια στη Lizzie και στους γονείς της, που βοήθησαν και έβαλαν τις βάσεις με μοναδικό τους "εργαλείο" την αγάπη,  να δημιουργηθεί ένας όμορφος, δυναμικός και ισορροπημένος άνθρωπος. Keep Walking Lizzie.

Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2014

Η δύναμη των κακόβουλων σχολίων.


"Μια γυναίκα κατηγορούσε διαρκώς το γείτονα  της  πως ήταν κλέφτης, ώστε τελικά  ο νεαρός συνελήφθη. Μετά από λίγο καιρό η αστυνομία διαπίστωσε ότι ο νεαρός γείτονας ήταν αθώος.  Αφέθηκε ελεύθερος και μήνυσε τη γυναίκα για τις άδικες κατηγορίες.
-Τα σχόλια δεν είναι και τόσο σοβαρά, είπε εκείνη στο δικαστή.
-Σύμφωνοι, απάντησε εκείνος. Μόλις επιστρέψετε σήμερα σπίτι σας, γράψτε σ' ένα φύλλο χαρτί ότι κακό είπατε για το γείτονά σας. Στη συνέχεια, κόψτε το χαρτί κομματάκια και σκορπίστε τα στο δρόμο. Αύριο ελάτε εδώ ξανά για να μάθετε την απόφαση του δικαστηρίου. Η γυναίκα έκανε ότι της είπε και επέστρεψε την επόμενη ημέρα.
-Θα αθωωθείτε αν μου φέρετε τα κομματάκια χαρτιού που σκορπίσατε χτες, είπε ο δικαστής. Αν δεν το κάνετε, θα καταδικαστείτε σε ένα χρόνο φυλακή.
- Μα πως είναι δυνατόν να τα φέρω; Ο άνεμος τα σκόρπισε όλα!
- Με τον ίδιο τρόπο που ένα απλό σχόλιο μπορεί να διασκορπιστεί στον άνεμο και να καταστρέψει τη τιμή ενός ανθρώπου.  Μετά είναι αδύνατον να αποκατασταθεί το κακό που έχει γίνει.
Κατόπιν, ο δικαστής έστειλε τη γυναίκα στη φυλακή."
Π.Κοέλο
Πηγή: http://antikleidi.com/
Η λαϊκή σοφία λέει: "Πριν πεις κάτι κακό για κάποιον, βούτα πρώτα τη γλώσσα στο μυαλό σου"
Την καλημέρα μου, σε όλους σας και μη ξεχνάτε να χαμογελάτε. <3

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

Η στιγμή σου σ΄ένα ποίημα....

Η φίλη Μαρία Νι από το blog http://mia-matia-ston-ilio.blogspot.gr/  είχε ακόμα μια όμορφη ιδέα και όπως λέει η ίδια, προλογίζοντας:
"...Ας τολμήσουμε όλοι μας να νιώσουμε ελεύθεροι μέσα απ΄τους στίχους.
Να μοιραστούμε ποιήματα αγαπημένα, να μάθουμε ποιητές, να επιβεβαιώσουμε πως ζούμε στην χώρα αυτών.
Πως;
Δίνω κάθε φορά εγώ την αρχή με μια ανάρτηση.
Ετοιμάζετε την δική σας ανάρτηση διαλέγοντας ένα ποίημα, δικό μας ή κάποιου αλλού.
Το συνδυάζουμε με μια φωτογραφία, δικιά μας ή κάποιου άλλου.
Το συνοδεύουμε με κάποιο τραγούδι που θεωρούμε ότι ταιριάζει.
Ή ότι άλλο θέλουμε σε σχέση με την ποίηση...
Αφού κάνουμε την ανάρτηση και προσθέτουμε το link της στο κάτω μέρος της δικής μου ανάρτησης πατώντας το εικονίδιο με την μπλε φατσούλα. Η ανάρτησή σας θα προστεθεί στην συλλογή στο κάτω μέρος της δικής μου ανάρτησης. Εγώ με την σειρά μου μόλις μπορέσω θα κάνω μια λίστα των links, εφόσον το Inlinkz μας αφαίρεσε αυτήν την δυνατότητα.
Για όσους δεν μπορούν να το κάνουν, απλά αφήστε στο σχόλιο το link σας και θα το κάνω εγώ.
Η ιδέα αυτή δεν θα είναι για μια φορά, θα είναι μόνιμη στήλη μια φορά την εβδομάδα και θα κρατά 2-3 μέρες."
...............................
H συμμετοχή μου, αυτή τη φορά,  είναι πολύ φορτισμένη συναισθηματικά. Αφιερωμένη στον άντρα μου, που πολύ πρόσφατα έχασε την μητέρα του αιφνίδια, στην πεθερά μου και γιαγιά των παιδιών μου, που έφυγε σαν πουλάκι μέσα από την αγκαλιά του γιου της.
Με μοναδική ανακούφιση, ότι η  ιδέα του θανάτου, δεν πρόλαβε να  περάσει από το μυαλό της.Έφυγε περήφανη και όρθια, όπως ακριβώς επιθυμούσε.
........
«Μητέρα», της λέω, «μη μου ετοιμάζεις πια το γάλα -
δεν μπορείς να καταλάβεις ότι είσαι πεθαμένη;»
Περίμενα να δω τι θα πει. Ήταν Ιούνιος βράδυ, με
μια φανταστική πανσέληνο στον ουρανό.

Και μη μου πείτε πως αυτό δεν ήταν μια απάντηση.
..........

Τάσος Λειβαδίτης
από τη συλλογή Βιολέτες για μια εποχή, 1985

..& στη δική μας περίπτωση, ήταν Ιούνιος....ήταν μεσημέρι... και μια ώρα μόλις πριν, είχε προσφέρει στο παιδί της, το τελευταίο ποτήρι πορτοκαλάδα, από τα χέρια της..
Καλό ταξίδι, καλό Παράδεισο, καλή μας.

ΥΓ.Ακόμα μια φορά εκτός προθεσμίας...και το είδα, όταν ήδη είχα κάνει την ανάρτηση και πήγα να ενημερώσω σχετικά την Μαρία Νι..συνειδητοποίησα δηλαδή ότι είμαι βδομάδα πίσω...

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

14 bloggers γράφουν "Το μυστήριο του καφενείου...''

Η όλη ιστορία ξεκίνησε όταν οι γνωστοί - άγνωστοι ξεκίνησαν να γράφουν μια ιστορία αγάπης.
Στη συνέχεια συνέχισαν με τις ιστορίες καφενείου, με αυτοτελή επεισόδια και με κοινό παρανομαστή τον κυρ- Μιχάλη και το καφενείο του.
Όλες οι ιστορίες ήταν πολύ καλές, όμως η ιστορία της Μαρίας Νι ήταν πολύ ενδιαφέρουσα, γεμάτη μυστήριο... και όπως καταλαβαίνετε έπρεπε να την συνεχίσουμε οπωσδήποτε!!

Πρόκειται για μια ιστορία μυστηρίου και αγωνίας και συμμετέχουν οι:

Πριν από εμένα έγραψε η Xristina @Dear e-diary, Μικρές ζωές

"Ξαφνικά άνοιξε η πόρτα και μπήκε μέσα ο νεαρός γιατρός. "Μπορείτε να μας αφήσετε για λίγο μόνους με τον ασθενή, δεσποινίς?". Η νεαρή νοσοκόμα βγήκε αμέσως έξω από το δωμάτιο. "Πώς είναι ο αγαπημένος μου καφετζής?" είπε ο νεαρός  γιατρός και έσκυψε πάνω από τον κυρ- Μιχάλη. "Είσαι σκληρό καρύδι τελικά εσύ" του είπε φιλικά. Αλλά τίποτα πάνω του δεν ήταν φιλικό. Τα μάτια του ήταν ψυχρά και είχε αυτό το παγωμένο βλέμμα που ο κυρ-Μιχάλης είχε συναντήσει πολλές φορές τις τελευταίες μέρες.."


...και η δική μου συνέχεια...

Όλα αλλιώς..
Ο κ. Μιχάλης είχε χάσει και το ελάχιστο χρώμα που είχε στο πρόσωπο του»πάει, ήρθε το τέλος μου, σκέφθηκε και έκλεισε τα μάτια του.

«Κυρ Μιχάλη μη φοβάσαι», άκουσε την ίδια φωνή, αλλά με άλλη χροιά, κανονική, ανθρώπινη.
 «Είμαι εδώ για να σε βοηθήσω ή καλύτερα για σας βοηθήσω.  Αλλιώς τα υπολογίζαμε, αλλά μας πρόλαβαν οι εξελίξεις και πρέπει να βιαστούμε.»
Η έκπληξη του κ.Μιχάλη ήταν μεγάλη, το μυαλό του έτρεχε με ταχύτητα φωτός, ενώ οι ερωτήσεις μέσα του όλο και πολλαπλασιάζονταν. «Μα..» πήγε να ξεκινήσει ..
«όλα στην ώρα τους κ.Μιχάλη» του είπε ο γιατρός. «Γλύτωσες από θαύμα, ευτυχώς τα τραύματα σου ήταν επιπόλαια, απλά ήθελαν να σε εκφοβίσουν, για να μείνεις μακριά από αυτή την ιστορία. Πάντως Άγιος σε φύλαξε, άνθρωπε μου και μαζί με σένα και όλους τους άλλους. Βλέπεις ασχολήθηκαν μαζί σου και έδωσαν χρόνο για κάποιες σωστές κινήσεις από τους άλλους.»
Ποιος είσαι? Ποιους άλλους λες? Ήθελε να φωνάξει ο κ. Μιχάλης. Ποιους εννοεί? την Ισμήνη? Την Ελπίδα? Και ποιους άλλους?
«Ε..!!!! Καλέ μου άνθρωπε πρέπει να φύγουμε το συντομότερο από εδώ, κινδυνεύουμε και οι τρεις…εσύ, η νοσοκόμα και εγώ.. βλέπεις δεν είμαι γιατρός….σκέψου πως το μόνο που θέλω είναι να σας βοηθήσω……σε παρακαλώ δείξε μου εμπιστοσύνη και μετά θα σου τα εξηγήσω όλα.»
Οκ. Μιχάλης ζύγιασε το νεαρό, με το βλέμμα και την εμπειρία των χρόνων και της δουλειάς του. Ένα πρόσωπο με μάτια μεγάλα, καθαρά, που τον κοιτούσαν στα μάτια με βλέμμα παρακλητικό, αλλά και αποφασιστικό. Ένιωσε  ειλικρίνεια να εκπέμπει το παλικάρι και άλλωστε τι είχε να χάσει, έτσι όπως είχε μπλέξει?
Η επόμενη επίσκεψη, μπορεί να ήταν από τη Λεγεώνα.
«Θεέ μου, σκέφθηκε, στάσου δίπλα μου και σε παρακαλώ φώτισε με, να πάρω την σωστή απόφαση, όχι μόνο για μένα, αλλά και για τόσους άλλους.»
Σε δευτερόλεπτα στράφηκε στον νεαρό και του είπε: «Ναι νομίζω πως μπορώ να σε ακολουθήσω. Βέβαια το χέρι είναι μπαταρισμένο, αλλά δεν νομίζω να με βάλεις να σκάψω, προσπάθησε να αστειευτεί.»
«Μη φοβάσαι εκεί που θα πάμε θα έχεις φροντίδα. Τώρα σήκω σιγά – σιγά  και να σε βοηθήσω να βάλεις αυτή τη στολή χειρούργου.»
 Αφού τελικά τον έντυσε με γρήγορες και προσεκτικές κινήσεις, του έβαλε το ειδικό σκουφί και ένα ζευγάρι γυαλιά.Τον κοίταξε καλά - καλά  και έμεινε ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα.
Ο κ. Μιχάλης, μέσα στην αγωνία του και στην πίεση, βρήκε να γελάσει με τον εαυτό του.. «για σκέψου !πάντα ήθελα να γίνω χειρουργός και ξαφνικά έστω και για άλλους λόγους, φαίνομαι σαν είμαι κανονικός. Μη ξεχάσω να πω στο παλικάρι να με βγάλει μια φωτογραφία.. αν τελικά, ζήσω να την έχω να γελάω..» Τι ψυχή ο κ. Μιχάλης!
Στην συνέχεια, ο υποτιθέμενος γιατρός έλεγξε προσεκτικά τον διάδρομο και αφού βεβαιώθηκε ότι ήταν άδειος, συνόδευσε τον κ.Μ στο ασανσέρ και του είπε να κατέβει στο υπόγειο γκαράζ και να τον περιμένει σε μια γωνιά.

Κατόπιν  ο ίδιος πήγε στη στάση των νοσηλευτών ,ευχαρίστησε την νοσοκόμα, της είπε να πει ότι εκείνη έκανε κανονικά τη νοσηλεία της και τίποτα παράξενο δεν είδε, αν ερωτηθεί.. και σίγουρα ότι δεν ήξερε ότι ο κ.. Μιχάλης, δεν ήταν πια στο δωμάτιο του.
Την εμπιστευόταν, ήταν ψύχραιμη και θα τα κατάφερνε.

Εκείνη του έδωσε έναν μαύρο χαρτοφύλακα, πήρε τη στολή γιατρού και του ευχήθηκε καλή τύχη και ότι πάντα θα μπορούν να υπολογίζουν σ΄ εκείνη.
Στην συνέχεια ο νεαρός κατέβηκε στο υπόγειο. Βρήκε τον κ.Μ. και αφού επιβιβάστηκαν σε ένα γρήγορο αυτοκίνητο με φιμέ τζάμια έφυγαν και πέρασαν με απόλυτη άνεση την πύλη του νοσοκομείου.
Μόλις ο νεαρός βγήκε στη λεωφόρο, ανέπτυξε ταχύτητα. Τότε μόνο στράφηκε στον συνεπιβάτη του και  του είπε : «Πάρε το φάκελο και θα τον ανοίξεις μόνο εκεί που θα σε πάω, όλα όσα χρειάζεστε και ακόμα περισσότερα είναι εδώ μέσα, δείχνοντας τον μαύρο φάκελο. Όχι δεν είναι σαν τους άλλους φακέλους, τον πρόλαβε…αυτός έχει καλό περιεχόμενο .
Μη φοβηθείς εκεί όλοι  θα είστε ασφαλείς και μέχρι το ξημέρωμα  ακόμα ασφαλέστεροι.
Για τη γυναίκα σου, μην ανησυχείς. Της έχουμε μιλήσει μέσες – άκρες, ξέρει πως είσαι καλά και την στείλαμε στην αδελφή της στην Καστοριά για λίγες μέρες…και  κυρ- Μιχάλη σ΄ ευχαριστώ πολύ…θέλω να ξέρεις πως είναι πολύ γενναίο αυτό που κάνεις.»
«Τ΄ όνομα σου παλικάρι μου?»  ρώτησε ο κυρ – Μιχάλης?
«Όχι ακόμα, όταν όλοι θα είμαστε ασφαλείς και ήδη θα ξέρεις πολλά, θα μάθεις και αυτό…
Τώρα για να ηρεμήσεις λιγάκι, σου λέω πως πάμε στην Ελπίδα.»
Η καρδιά του καλοσυνάτου μεσήλικα σφίχτηκε….μακάρι να ήταν καλά το κορίτσι.
Πραγματικά σε λίγα λεπτά ο κυρ. Μιχάλης χτυπούσε το κουδούνι στο διαμέρισμα της φρυκτωρίας της οδού Αγάπης, που βρισκόταν η Ελπίδα με τον  Ανέστη.
Η Ελπίδα  πάνιασε από το φόβο της. Πως στο καλό τους ανακάλυψαν?
Ο Ανέστης πιο ψύχραιμος, πλησίασε την πόρτα και άκουσε τον άνθρωπο που έβλεπε από το μάτι,  να ζητά παρακλητικά στην Ελπίδα να του ανοίξει. Πλησίασε και το κορίτσι και με μεγάλη της έκπληξη,  αναγνώρισε τον κυρ Μιχάλη. Άνοιξε βιαστικά τη πόρτα και τον τράβηξε μέσα και τον έβαλε να καθίσει στο σαλόνι.

Οι ερωτήσεις άρχισαν να πέφτουν βροχή, από το κορίτσι.. «Πως είσαι? Γιατί είσαι ντυμένος ‘ετσι? Πως μας βρήκες?»
«Ήρεμα, παιδί μου, ησύχασε και θα στα πω όλα…..μη φοβάσαι, υπάρχουν άνθρωποι που σας προστατεύουν, όλα θα πάνε καλά..»
Η ένταση των τελευταίων ωρών, η δολοφονία της πολυαγαπημένης της Νάντιας, έγιναν κύμα και έπνιξαν το κορίτσι, που ξέσπασε σε κλάματα…και μέσα από τους λυγμούς της , έλεγε στους 2 άντρες «δεν θα σωθούμε» «κανένας δεν σώνεται από αυτούς»

Ο καλός καφεντζής, ένιωσε να σχίζεται η ψυχή του στα δυο, βλέποντας την κοπέλα, ένα κουρέλι, κυριολεκτικά….ενώ ο Ανέστης κοιτούσε και τους δυο απορημένος και το μόνο που ήθελε, ήταν να πάρει την Ελπίδα αγκαλιά και να μην αφήσει κανέναν φόβο πια να την σκιάσει , κανένα δάκρυ, πέρα από χαράς, να μην ξανατρέξει από αυτά τα υπέροχα μάτια.
‘Άκου κορίτσι μου» είπε ο κΜ και την πήρε με το γερό χέρι αγκαλιά από τους ώμους που τραντάζονταν από τους λυγμούς…  «σε αυτή τη ζωή δεν υπάρχει μόνο κακό, υπάρχει και καλό και πρέπει να το πιστεύουμε, όσα κι αν έχουμε περάσει.»
«Ο άνθρωπος που μ΄ έφερε εδώ, μου είπε ότι σε λίγο θα έχουμε κι άλλες επισκέψεις, ευχάριστες βέβαια, και τότε όλοι μαζί, θα ανοίξουμε την βαλίτσα. Εκτός από οδηγίες για το  πως θα κινηθούμε, υπάρχουν εξηγήσεις με στοιχεία για το πώς βρεθήκαμε εδώ και  ένα δώρο για σένα…..έτσι μου είπε.»
«Τώρα σα καλό κορίτσι που είσαι, άντε νίψου και ελάτε να με βοηθήσετε να ξαπλώσω, γιατί κουράστηκα…..βλέπεις γέρος άνθρωπος είμαι, δεν μπορώ να το παίζω Σέρλοκ Χόλμ…»
Η Ελπίδα έκανε όπως της είπε…μετά το ξέσπασμα, ένιωθε μια απίστευτη δύναμη και αισιοδοξία και για πρώτη φορά, το συναίσθημα που είχε για όνομα…ελπίδα!

Πάνω που είχε πάει στη κουζίνα, να φτιάξει ένα χαμομήλι για τον «καφετζή της», αφήνοντας τους 2 άντρες στο σαλόνι, χτύπησε πάλι το κουδούνι.
Αυτή τη φορά με λιγότερο φόβο, αλλά και πάλι νιώθοντας φτερουγίσματα στην καρδιά της, πλησίασε την πόρτα και χωρίς δεύτερη σκέψη την άνοιξε αμέσως και κοιτούσε αποσβολωμένη τους επισκέπτες.
Ο Ανέστης, ξεφώνησε: «Μάνα τι ζητάς εδώ? Και η κυρία ποια είναι?»
Ο Μιχάλης και η Ελπίδα αλληλοκοιτάχθηκαν με το στόμα ανοικτό.... τι δουλειά είχε εδώ η Ισιδώρα και  που γνώριζε τη μάνα του Ανέστη?.......
….κάνοντας όλοι την ίδια σκέψη, γύρισαν και κοίταξαν τη μαύρη βαλίτσα...που περίμενε υπομονετικά στο τραπέζι του σαλονιού, να τους αποκαλύψει  αυτά που είχε στο εσωτερικό της..
Ο κ. Μιχάλης έβγαλε το κλειδί από τη τσέπη του  και ένα χαρτάκι με τον συνδυασμό και το έδωσε στην Ελπίδα…..(συνεχίζεται)

Τη σκυτάλη παραλαμβάνει και πάλι η Μαρία Νι για το κλείσιμο της ιστορίας.

Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2014

...."άλλος με τη βάρκα μαααααας!"

 Η καλή φίλη  Πέτρα,  από το  blog : "Ο πιο πιστός φίλος του ανθρώπου", που θα την βρείτε εδώ,  είχε ακόμα μια όμορφη καλοκαιρινή ιδέα
... και όπως η ίδια, λέει:
"Επειδή βρίσκω το θέμα ανεξάντλητο,
ρίχνω σήμερα μια πρόταση κι όσοι πιστοί προσέλθετε!
Με γενικό τίτλο: 
"άλλος με τη βάρκα μας!"
θα χαιρόμουν να έβλεπα από εσάς τους φίλους μου,
να κάνετε μια ανάρτηση στο blog σας με θέμα τη Βάρκα!
Με ένα *ποίημα, ένα τραγούδι, μια ανάμνηση, μια ιστορία,
έναν συμβολισμό, μια φωτογραφία, 
μια ταινία, μια παροιμία, έναν πίνακα κλπ!
*Διευκρίνηση: Όταν λέω ποίημα, δεν εννοώ (απαραίτητα) δικό σας. Μπορεί να είναι κάποιου Ποιητή.
Με ο,τι κι αν θελήσει να επιλέξει κανείς 
και με αφορμή -τι άλλο;- το καλοκαίρι που εισβάλλει στις μέρες μας,
ας αφεθούμε κι ας ταξιδέψουμε επάνω σε μια βάρκα, με βάρκα την ελπίδα!"



Η δική μου συμμετοχή λοιπόν, είναι ένα τραγούδι που άκουγα από πολύ μικρή και το αγαπώ πάρα πολύ
Pirame mia varkoula
"Πήραμε μια βαρκούλα" 

Πήραμε μια βαρκούλα, βαρκούλα με πανί, 
βγάλαμε το πανάκι και πιάσαμε το κουπί, 
ένα για τον καθένα, δύο κι όλοι μαζί, 
τρία για την βαρκούλα και πάλι από την αρχή.

Όλα ωραία, βαθειά γαληνεμένα, 
ένα για τον καθένα και πάλι από την αρχή, 
μέσα στο φως του δικαίου απλωμένα, 
ένα για τον καθένα και πάλι από την αρχή.

Ταξιδιώτης του παντός μ' ένα μεθυσμένο πιάνο, 
μια κιθάρα κι από πάνω τη γνώμη του καθενός.
ταξιδιώτης του παντός, είμαι κύμβαλο αλλαλάζον
έτσι καθώς διασκεδάζω στο θάνατό μου εμπρός.

Τέσσερα για τη μέρα, πέντε για το πρωί
έξι για την εσπέρα και πάλι από την αρχή. 

Όλα ωραία, βαθειά γαληνεμένα, 
ένα για τον καθένα και πάλι από την αρχή, 
πλήθος αγγέλων τα ουράνια σπαρμένα, 
ένα για τον καθένα και πάλι από την αρχή.

Ταξιδιώτης του παντός μ' ένα μεθυσμένο πιάνο, 
μια κιθάρα κι από πάνω τη γνώμη του καθενός.
ταξιδιώτης του παντός, είμαι κύμβαλο αλλαλάζον
έτσι καθώς διασκεδάζω στο θάνατό μου εμπρός.

Όλα ωραία, βαθειά γαληνεμένα, 
ένα για τον καθένα και πάλι από την αρχή, 
πλήθος αγγέλων τα ουράνια σπαρμένα, 
ένα για τον καθένα και πάλι από την αρχή.


..και μιας και ζω δίπλα στη θάλασσα, θα ήταν αδύνατο να μην είχα φωτογραφίες από βάρκες.
Η συγκεκριμένη μου αρέσει πολύ, λόγω της ώρας που τραβήχτηκε και των χρωμάτων που δημιουργούνται σε ουρανό και θάλασσα.
Η ωραιότερη ώρα, για βαρκάδα.